1 września 1939 r. o 4:34 w Tczewie III Rzesza zaatakowała Polskę rozpoczynając tym samym najkrwawszy i największy w dziejach konflikt zbrojny, który pochłonął miliony ludzkich istnień.

Niemieckie samoloty bombardowały polskie miasta i cele wojskowe, a armia lądowa wkroczyła na terytorium Polski z zachodu, północy i południa.

Jednym z symbolicznych wydarzeń pierwszego dnia wojny był ostrzał Westerplatte przez niemiecki pancernik Schleswig-Holstein. Polska załoga broniła się tam zaciekle pod dowództwem majora Henryka Sucharskiego i kapitana Franciszka Dąbrowskiego.  Zadaniem obrońców Westerplatte było utrzymanie placówki przez 12 godzin, tymczasem ich bohaterska obrona trwała 7 dni.

Tego samego dnia rozpoczęła się również bitwa pod Mokrą, w której Wołyńska Brygada Kawalerii pod dowództwem pułkownika Juliana Filipowicza powstrzymywała przez cały dzień niemiecką 4 Dywizję Pancerną.

3 września Wielka Brytania i Francja wypowiadają wojnę Niemcom, a konflikt przeradza się w II wojnę światową.

Sytuacja Polski stała się jeszcze trudniejsza, gdy 17 września 1939 roku Armia Czerwona wkroczyła do Polski od wschodu. Było to wykonanie ustaleń zawartych wcześniej w pakcie Ribbentrop-Mołotow. Polska znalazła się więc pod atakiem z dwóch stron.

Obchodząc nie tylko tę, ale i każdą kolejną rocznicę wybuchu II wojny światowej jesteśmy zobligowani, by pamiętać, do czego prowadzą: nienawiść, rasizm, propaganda, nietolerancja i pogarda dla drugiego człowieka. A szczególne miejsce w naszej pamięci niech zawsze mają ci, którzy w obronie Polski oddali to, co mieli najcenniejsze – własne życie.

Informację zamieściła: Natalia Nowicka